Ni agas je la nivelo de la Eŭropa Unio kaj antaŭenigas vizion por la tuta socio: la Socio de Interkonsento. Ĝi estas tre ambicia projekto. Kial ni faras tion? Kial ni ne kontentas pri lokaj baznivelaj iniciatoj?
La kialoj estas jenaj:
- por havi konkretan efikon, agoj por socia justeco kaj media daŭripovo devas transiri la niĉon de engaĝitaj individuoj kaj pligrandiĝi al la konsiderinda skalo de la solvendaj problemoj;
- En ĉi tiu pligrandigo, ĉi tiuj agoj renkontas la obstaklojn starigitajn de la nuna jura, ekonomia kaj socia sistemo, konstruita ĉirkaŭ la socia kontrakto de la konsumisma socio: submetiĝo al la ekzistanta ordo kontraŭ la promeso de materia prospero devenanta de la kundivido de la fruktoj de kresko. Ĝi estis kontrakto, kiu funkciis en la 20-a jarcento, dum ni povis subteni la iluzion pri planedo kun senlimaj rimedoj – sed ĝi ne plu validas hodiaŭ, kaj ĝin bremsas sociaj malegalecoj kaj politika fragmentiĝo. Tiuj baroj estas detaligitaj sube. Tial ni devas ŝanĝi ĝin kaj forigi tiujn barojn;
- ni detruas nur tion, kion ni anstataŭigas: ne sufiĉas diri 'ni ŝanĝu la sistemon, ne la klimaton'. Honesteco postulas, ke ni priskribu, precize, la novan sistemon, per kiu ni deziras anstataŭigi la nunan, kaj kiel, kiel en ajna socia kontrakto, ĉiuj profitos el ĝi;
- konsiderante la penon necesan por adaptiĝi por alporti profundan ŝanĝon en nia socio, fidi je libervola partopreno ne sufiĉas. Krome, estas morale neakcepteble, ke iuj individuoj liberigu sin de tiu peno, precipe sub la preteksto, ke ili estas riĉaj aŭ potencaj. Por ke ĉi tiu ŝanĝo okazu, kaj por ke la baroj kaŭzitaj de sociaj malegalecoj kaj politika fragmentiĝo estu forigitaj, ni devas, en la taŭga momento, fidi je la deviga potenco de la leĝo, kaj tial je la demokratiaj publikaj institucioj, kiuj difinas kaj devigas ĝin;
- Ni klopodis difini ĉi tiun socian kontrakton, kaj ni entreprenis ĝian efektivigon, ĉar, tre bedaŭrinde, neniu el la organizoj, kies tasko tio devus esti, faras tion por ni.
La nuna sistemo estas ŝtopita en sia modelo, kiu detruas la klimaton kaj vivon pro la barieroj listigitaj sube:
- Sociaj malegalecoj (koncerne enspezojn, enspezan sekurecon, riĉaĵon kaj kapablojn) konsistigas trifoldan baron al la transiro al daŭripovo:
- la ekzisto, ĉe la fundo de la socia ŝtuparo, de precariaro vivanta en abomena malriĉeco, en ĉiu lando kaj tutmonde, estas kaj la preteksto kaj la kondiĉo de ebleco por nesubtenebla provizo. La preteksto, ĉar nur varoj kaj servoj produktitaj detruante naturan kapitalon – kiun nia ekonomia sistemo konsideras senpaga (la klimato, biodiverseco, grundo, kaj la fizika kaj mensa sano de laboristoj) – kaj kiuj tial estas nesubteneblaj, havas monan prezon sufiĉe malaltan por esti pageblaj por tiu homgrupo. La kondiĉo de ebleco, ĉar nur produktado farita sub kondiĉoj de maldecema ekspluatado de la vundebleco de tiuj loĝantaroj kapablas amase produkti la inondon da produktoj je plej malaltaj prezoj, kiuj plenigas niajn superbazarojn antaŭ ol plenigi niajn ŝrankojn, kaj poste niajn rubujojn;
- la ekzisto, ĉe la supro de la socia ŝtuparo, de kasto de la ultra-riĉuloj amasiganta obscenajn riĉaĵojn, montrante sian malestimon al la leĝo kaj al solidareco per impostado, kaj gvidante obscenan kaj detruan vivstilon, konsistigas nesusteneblan konsummodelon eĉ por la eta malplimulto, kiu ĝin praktikas – des malpli por la mondpopulacio;
- en la socia hierarkio, la objektivaj avantaĝoj, kiujn socia supereco kreas en neegala socio (altaj kaj sekuraj enspezoj, persona sekureco, de facto senpuneco, aliro al malabundaj varoj kaj servoj kiel edukado, certigante ĝian reprodukton de unu generacio al la alia), kaj la simetriaj malavantaĝoj de inferioreco (malaltaj kaj malstabilaj enspezoj, administra kaj polica ĉikanado, simpligita justico, la fermo de perspektivoj por pliboniĝo de unu generacio al la alia), pravigas la konkurson por okulfrapa konsumado. Ĉiu senĉese persekutas, meze de furioza konkurenco — fonto de konstanta malsekureco kaj streso — sian serĉon de pli altaj enspezoj, por demonstri, per sia konsumado, sian membrecon en la reganta klaso, aŭ almenaŭ, sian ne-membrecon en la klaso de la dominataj;
- Politika fragmentiĝo, precipe inter la 27 Membroŝtatoj de la Eŭropa Unio, estas la radika kaŭzo de publika senpoveco. Instigitaj de la riĉuloj kaj multnaciaj kompanioj en vetkuron al la fundo pri sociaj kaj fiskaj normoj, ŝtatoj trovas sin senigitaj je siaj rimedoj kaj nekapablaj provizi la socian protekton kaj bazajn publikajn servojn atendatajn de siaj loĝantaroj. Ili estas tro malfortaj por trudi la fiskajn, leĝajn kaj reguligajn reformojn necesajn por transformi niajn sociojn al socia justeco kaj media daŭripovo.
